Cech Rzemiosł Budowlanych w Krakowie gromadzi rzemieślników w 5 sekcjach zawodowych: BUDOWLANEJ, INSTALATORÓW i BLACHARZY, MALARZY, KAMIENIARZY i KOMINIARZY.
Są to rzemieślnicy o najwyższych kwalifikacjach, których umiejętności przyczyniają się w znacznym stopniu do upiększania naszego miasta. Stawiane w większości ręką krakowskiego murarza, cieśli czy kamieniarza budowle znane są szeroko w świecie. Wszystkie te wymienione wyżej zawody są również na co dzień potrzebne wielu mieszkańcom naszego miasta.
Polecamy usługi najlepszych fachowców w branży budowlanej - ich adresy i zakres prac znajdziecie Państwo w naszym Serwisie Internetowym pod adresem
www.cech-bud.krakow.pl





W dniu 10 maja 1512 roku Rada Miasta Krakowa wydała Statut i zezwoliła Murarzom i Kamieniarzom już w Krakowie pracującym , względnie pragnącym się tu osiedlić na założenie Cechu. Motywy jakie kierowały Radą są wyraźnie podane w dokumencie tj: fachowe umiejętności murarzy i kamieniarzy krakowskich, szkolenie adeptów sztuki budowlanej, uściślenie form organizacyjnych krakowskich zakładów budowlanych.
Pierwszy statut cechowy zawiera 18 punków i określa w zarysach organizację Cechu, jednoczącego w sobie zarówno mistrzów jak i czeladników zwanych towarzyszami. Mistrzem mógł zostać tylko obywatel Krakowa lub przybysz , który przyjął obywatelstwo i podporządkował się prawu miejskiemu. Czeladnicy i uczniowie ( terminatorzy) stanowili tzw. "familię" ściśle związaną z osobą i rodziną mistrza.
Statut z roku 1512 zastrzega , że podjęcie pracy której plany nie zostały zatwierdzone przez Radę Miejską podlegają karze. Statut z roku 1512 nie był Statutem pełnym, nie wspominał o władzach Cechu , a lukę tę wypełnił Statut zatwierdzony przez Króla Zygmunta Augusta dnia 25 marca 1552 roku. Nowy Statut został spisany w języku polskim w odróżnieniu od poprzedniego, spisanego po łacinie. Były tu też spisane warunki pracy i płacy, corocznie wybierani Starsi Cechu, przywileje, pieczęć i insygnia. Statut wnikał też w życie religijne członków, organizował życie wspólnoty cechowej zwanej bractwem.
W roku 1578 doszło do ugody między Cechem a mistrzami włoskimi i niemieckimi, którzy zobowiązali się podporządkować prawom cechowym. W połowie XVI wieku Cech posiadał pełne podstawy prawne swego istnienia. Pod koniec XVII wieku Cech jednoczył kilka zawodów budowlanych a więc: murarza, kamieniarza, cieśli i sztukatorów.
Cech odgrywał poważna rolę w mieście, z jego grona powoływano architekta miejskiego, występował jako rzeczoznawca w sprawach budowlanych, również brał udział w obronie miasta mając pod swa opieką basztę zwaną Legacką.
Ciężkie chwile przeżywał Cech podczas I-szej wojny światowej, sytuacja rzemiosła i Cechu poprawiła się w okresie międzywojennym tj. 1918-1939r. W okresie okupacji hitlerowskiej został zlikwidowany i dopiero w roku 1945 zostaje powołany nowy Cech. W 1948 roku zostaje utworzony Cech Budowlany , a w roku 1950 powstaje Cech Rzemiosł Budowlanych.
Cech Rzemiosł Budowlanych nawiązując do chlubnych tradycji rzemiosła średniowiecznego, pielęgnuje do dziś także dobre dawne zwyczaje, łącząc je z rzetelnością wykonawstwa.